Dag 57, 26 juli 2019: Barsta – Skeppsmalen (54 km)

Een grote verrassing! Christa heeft een kayak gehuurd en vaart een stuk mee. De campingbaas is enthousiast en staat op de steiger ons uit te zwaaien. Hij maakt een filmpje, voor de Facebook pagina van Camping Barsta. Wat een begin van  de dag:)

We varen op een gladde zee, kletsen en genieten. Christa is onder de indruk van hoe mooi het is op het water hier in de Höga Kusten.

Het uurtje vliegt voorbij. We komen nog twee andere kayakers tegen en wisselen wat uit. Zij zijn op weg naar een zeehonden plek en vertellen mij, dat er in de buurt nog zo’n plek is.

Waar de beschutting ophoudt en de open zee begint, neem ik afscheid van Christa, zij vaart weer terug naar Barsta.

Het is bijna de hele dag windstil. Bizar bijna en warm. Ik gooi af en toe water over mijn hoofd en maak m’n pet nat.

Ik geniet er van, dit zijn zeldzame dagen. Ook hoor ik nog zeehonden huilen en spot wat Alkjes. Nu zie ik hun dikke snavel heel goed!

Aan het eind van de dag nog een beetje gedoe omdat de baai die ik uitgekozen had, vol met rotsen ligt. En er staan huizen op de twee zandstrandjes verderop, dus ik peddel een stukje terug en zoek in de haven een plekje.

Van 1113-1132

Dag 56, 25 juli 2019: Härnösand – Barsta (40 km)

De verrassing van de dag. Ben lekker aan het peddelen en kijk ik op mijn horloge, ga ik 4,8 km per uur, terwijl ik voor mijn gevoel iets van 7 of 7,5 ga. Dat kan niet anders dan stroming zijn, want zoveel wind tegen is er niet. Pas ‘s avonds kom ik er achter dat daar een enorm grote rivier uitmondt in zee en het water tussen de eilandjes door zijn weg vindt naar zee. De Ångermanälven.

Door het prachtige gebied de Höga Kusten

Tijdens de lunch vind ik onverwacht een leuk plekje, waar een soort natuurlijke zeekajak-landingsplaats is gemaakt. Daar ligt in een enorme rotswand een natuurlijke inham met een dun laagje water. Daardoor kan mijn kano zo over een glad granieten steen glijden en kan ik er rustig uit stappen.

Christa was aan het wandelen en zou misschien in Barsta haar tent opslaan. Als ik het haventje van Barsta in kom, staat Christa daar pootje te baden. Hoe leuk is dat! Bang, als zij is voor Blue-Ribbon regels, staat zij netjes toe te kijken als ik mijn kano het land opsjor.

Van 1098 – 1115

Dag 55, 24 juli 2019: Bergafjärden – Härnösand (56 km)

Het is een zeldzaam mooie kano-dag. Met weinig wind, tot veel wind mee. Zelfs de oostenwind houdt zich in, waardoor de golven vanuit zee goed te doen zijn. Nou ja, goed te doen.. Ik ben er inmiddels aan gewend dat de golven, wanneer ze van achteren komen, eens in de zoveel tijd met een hoop gebruis volledig om mijn middel heen walsen. Zonder spatscherm zou ik echt niet kunnen!

De eerste oversteek is echt heel lang. Maar het fijne is dat er eilandjes zijn als markeringspunten, en boeien. Er komt ook een vrachtschip voorbij, dus dat leidt lekker af. Dan zie ik een soort pinguïn, en nog een en nog een. Ze vliegen massaal over me heen, ze drijven in het water, het is echt geweldig. Ik denk de brede snavel van een Alk te zien. Nu ben ik gelijk helemaal tevreden dat ik deze route binnendoor heb gedaan. Want als ik buitenom was gevaren, dan had ik deze leuke Alkjes gemist.

De tweede oversteek is eigenlijk wel een gezellige baai. Ik kan de huisjes en de bomen aan de oever van de baai zien, dat vind ik altijd wel leuk. Op een gegeven moment, hoor ik weer huilen. Ik begin te scannen om te kijken waar ze zitten. En dan zie ik ze. Een hele kluit zeehonden op een plek met platte rotsen die net boven water uitkomen. Er zit alleen een zeehond wat agressief te brommen en te proesten. Nu heb ik voor het eerst het gevoel, dat het niet alleen maar lieve beestjes zijn…. Ik weet natuurlijk niet of het tegen mij bedoeld is, maar het klinkt in elk geval niet als een hartelijk welkom. En ik ben nog best ver weg.

De dag eindigt weer met wind vanuit het oosten. Oh, nee, denk ik, dat zijn weer golven van zee. Maar de windkracht is precies goed, het houdt me bezig maar de golven zijn verder prima te doen. Waar de golven in een soort trechter komen, tussen de vaste wal en een eilandje die voor het stadje Härnösand ligt, versterken de golven elkaar en er ontstaan een soort van wind-tegen-stroming-golven. Ik houd de hoge wal aan van het eiland, waardoor ik er vrij soepel langs kom.

Mooie roodgranieten rotsen

Een jongen met een vriendin in een Canadese kano komen me tegemoet. Het is duidelijk dat de jongen graag de golven in wil, maar zijn vriendin heeft er duidelijk minder zin in. In zijn eentje lukt het niet, en misschien maar goed ook, want het is echt wel een beetje een golf-chaos daar.
Ik vaar door het stadje, waardoor ik zo langs de supermarkt vaar.

Op de camping wacht een grote verrassing. Naast dat ik Christa tref, zijn de campingbeheerders Louisa en zus Alicia ook heel enthousiast dat ik langskom. Louisa kent Jim Danielsson, de grondlegger van de Blue Ribbon! Hij was een aantal jaren geleden ook op de camping en Louisa heeft toen van hem een gesigneerd exemplaar van zijn boek gekregen.

Trots laat Alicia het door Jim Danielsson gesigneerde boek zien.
1073-1098

Dag 54, 23 juli 2019: Mellanfjärden – Bergafjärden (52 km)

Vandaag was een top-dag.! Niet dat je dan niet moe wordt van 50 km. Maar ik had windje mee, ik werd overvallen door mist en ben verzeild geraakt in een rotsveld.

Tijdens het lunchen verdwijnt er ineens een groot eiland voor mijn neus! Zo was het er nog, en zo is het weg. Opgeslokt door mist wolken die zomaar midden op de dag voorbij schuiven. Dus na de lunch is mijn uitzicht weg en verdwijn ik in een witte deken, vertrouwend op mijn digitale navigatie. En hoe blij kun je dan zijn als je een paar stenen ziet, waar golven tegenaan klotsen. En dat drie stenen dan ook op de kaart staan. Dus dat klopt! En zo plotseling als de mist gekomen is, gaat hij ook weer weg. Dan is het alsof er nooit mist geweest is en alles is weer terug.

Heel vaak snijd ik een bochtje af en dan ga ik tussen een paar stenen door. Maar deze keer is het anders. Ik raak verzeild in een heel groot veld met stenen dat op een onverwachte plek ligt, halverwege een baai. Ik had het al lang gezien, want de golven sloegen steeds op de grootste stenen grote dikke witte pluimen omhoog. Ik denk, ik vaar wel tussendie witte pluimen door. Maar overal, ook tussen die witte pluimen, lagen rotsen! Dus ik moest aan alle kanten goed opletten en manoeuvreren. En de wind en stroming gaven ook nog eens van die staande golfjes. Dat houd je dan wel even bezig, maar gelukkig ging het allemaal goed.

De Höga Küsten lonkt al in de verte…

Aangekomen, zet ik thee voor Christa. Ik haal het hartjeskoekje uit de muesli tevoorschijn en geef het aan mijn lieve Christa

Van 1071-1087

Dag 53, 22 juli 2019: Hölick – Mellanfjärdens (50 km)

Een hele bijzondere dag vandaag, want ik ga Christa weer zien, mijn liefste. Ik heb een camping uitgezocht aan het water, ongeveer op een 50 km-punt. Daar gaan we elkaar ontmoeten.

Gekke groene rotsen en keien

Ik ga wat later weg, omdat de wind gaat toenemen en draaien naar wind-mee. Dan kan ik iets uitgeruster beginnen aan het stuk tegenwind. Tegenwind, daar ben ik ondertussen wel handig in.

Ik doe mijn nieuwe schema, met veel tussenstops waarin ik veel eet. En ik geniet enorm van de bijzondere en ruige landschappen. Langs een heel stuk kust zijn de rotsen en keien groenig, heel bijzonder.

Er zijn wat vlagen van tegenwind waardoor ik een beetje nerveus word over de tijd dat ik aan zou komen. Ik wil natuurlijk zo snel mogelijk bij Christa zijn. De wind draait naar oostenwind en komt nu van zee, maar is niet zo heel hard. Dat is fijn, want daardoor kom ik mooi op tijd op de afgesproken plek en kan ik snel mijn tentje opzetten, alle spullen te drogen hangen en even onder de douche.

En dan komt Christa het terrein op rijden! Dat is echt super! We hebben eindeloos veel bij te kletsen. Ik wil haar nog het hartjeskoekje geven, maar dat zit helemaal onder in mijn muesli-tonnetje. Dat bewaar ik dan tot morgen!

Van 1053 – 1068