
Stap voor stap
Daar in de verte dat ben ik in mijn greenland kajak. Ploeterend door het slib bij Harlingen om met laagwater de Waddenzee te bereiken voor mijn tocht, dit staat voor mij symbool voor mijn herstel en revalidatie ‘stap voor stap’.
Totaal onverwacht word ik wakker in het ziekenhuis, Christa is de eerste die ik zie. Klokslag 5 uur doe ik mijn ogen weer open na een verschrikkelijke nacht voor mijn gezin en familie. Die waren de hele nacht in onzekerheid of en hoe het met mij zou zijn na een hartstilstand die avond ervoor. 5 uur, dat was altijd de tijd dat wakker werd tijdens mijn solotocht langs de Zweedse kust. Nu is het een heel fijn moment voor de familie! En een start van stap voor stap terug komen. Maar dat wist ik toen nog niet.
Dat ik er nog ben heb ik te danken aan een stel helden van 'The Gym'. Mijn reddende engel, Gymcoach Silke, zag het gebeuren en heeft heel snel gehandeld, wat fijn dat zij er was die avond. Samen met anderen hebben ze mij gereanimeerd. Mijn andere coach heeft op straat de ambulancebroeders de weg gewezen! De cardioloog zou later zeggen hoe goed er gehandeld is, ik ben door het oog van de naald gekropen zei hij.
Nieuwe droom
Maar nu mijn nieuwe droom. Tijdens de revalidatie periode in het Martini ziekenhuis, met een klein groepje lotgenoten, heb ik bedacht dat ik weer een grote tocht wil doen. Dicht bij de natuur voel ik mij het lekkerst en een natuurlijk een beetje uitdaging.
De hele kust van Nederland, dat is het plan. Van Belgie tot aan de grens met Duitsland. Sharon, die ons revalidatiegroepje begeleide bij weer vertrouwen krijgen in je lichaam en bewegen, vond het een gaaf plan. Toen ik later nog eens contact had en aangaf dat het toch wat langer gaat duren, zei ze ‘Zet hem op’. En dat doe ik, stap voor stap.
Revalidatie
Gaande weg ontdekte ik dat er meer aan de hand was dan fysiek herstel en vertrouwen. Ik heb niet aangeboren hersenletsel (NAH), werken ging niet meer en thuis ging niet eenvoudig. Gelukkig kreeg ik daar hulp voor van revalidatiecentrum beatrixoord.
Daar heb ik veel geleerd over wat ik nog kan en hoe ik om kan gaan met mijn ‘nieuwe hersenen’, zoals ik ze noem. Ik ben super blij dat ik er nog ben en kan genieten van Christa, de kinders en goede vrienden, maar ik kon heel snel moe zijn van iets doen en ik begreep niet hoe dat werkte.
De cognitief therapeut had een mooie metafoor gevonden, je doet nu teveel en zit eigenlijk in heel ruw water met kort hoge golven en wat wij gaan proberen om je in een kalmere wateren te krijgen. Activiteiten zoeken die minder impact hebben op je ‘nieuwe hersenen’ en minder lang herstel.
Solo kanoen in de natuur is zo’n activiteit! Dat bleek nog wel te gaan:) dat is een routine die er zo ingeslepen zit blijkbaar na al die lange mooie avonturen over zee, langs prachtige kusten.
De hele kust van Nederland langsvaren moet nog even wachten, deze herfst is het weer te wisselvallig en onstuimig. Maar ik blijf lekker oefenen en ga snel kijken of ik weer een mooie tocht langs een natuurlijke kust kan maken. Ook zou ik graag anderen de kans geven om op expeditie te gaan, over zee, dicht bij de natuur en uitdagingen overwinnen. Dit ben ik nog aan het uitwerken, maar als je al interesse hebt laat het mij weten!

